ناباروری مردان یک مشکل پیچیده چندعاملی است که حدود 7 درصد از مردان و 15 درصد از زوج­ها را در سراسر جهان با آسیب شناسی چند عاملی مانند عوامل محیطی، ژنتیکی و اپی ژنتیکی تحت تأثیر قرار می­دهد. به طور کلی، متیلاسیون غیرطبیعی ژن‌های imprinted در DNA اسپرم با پارامترهای ضعیف مایع منی مرتبط است. در این مطالعه، وضعیت متیلاسیون DNA ژن imprinting (GTL2) در مناطق متیله متفاوت(DMRs)  در نمونه‌های مایع منی مردان نابارور بررسی شد. DNA اسپرم از 30 مرد نابارور و 15 مرد بارور سالم استخراج شد. به دنبال اصلاح DNA ها توسط تیمار بی سولفیت سدیم، وضعیت متیلاسیون ژن GTL2 در MDRs توسط qMS-PCR ارزیابی شد. یک همبستگی منفی بین متیلاسیون GTL2 با تعداد اسپرم (020/0=p ؛ 345/0- =p ) و غلظت اسپرم (015/0=p ؛361/0-=r) همه بیماران مشاهده شد. در مجموع، وضعیت متیلاسیون DNA غیرطبیعی GTL2-DMRs ممکن است نشانگر تشخیصی اپی ژنتیکی ناباروری مردان باشد. تحقیقات بیشتری برای دنبال کردن مکانیسم‌های دیگر مؤثر بر متیلاسیون در نمونه‌های مایع منی و تأثیر آنها بر ناباروری انسان مورد نیاز است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

استرس اکسیداتیو به عنوان یک ریسک فاکتور برای تولیدمثل در نظر گرفته شده است. مطالعات مختلف نشان داده اند که سطح بالایی از تولیدات گونه های فعال اکسیژن (ROS) می تواند بر روی پروسه اسپرمیوژنزیز و پتانسیل باروری مردان اثر گذار باشد. برای درمان این افراد، درمان آنتی اکسیدانتی پیشنهاد شده است. لذا هدف از این مطالعه ارزیابی اثر یک مکمل چندگانه رژیم غذائیحاوی ویتامین B، زینک و N-استیل سیسنین بر روی پارامترهای اسپرمی در مردان نابارور است. این مطالعه بر روی 30 مرد نابارور مراجعه کننده به مرکز باروری و ناباروری اصفهان انجام شد. پارامترهای اسپرمی مانند تحرک، غلظت و مورفولوژی قبل و بعد از سه ماه درمان با مکمل چندگانه رژیم غذائی(2 قرص در روز: 600 میلی گرم) مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج ابن مطالعه بهبود معنی داری در تحرک و موروفولوژی اسپرم بعد از درمان نسبت به قبل درمان نشان داد (05/0p<). علاوه بر این غلظت اسپرم بعد از درمان به صورت غیر معنی داری افزایش یافت (05/0p>). با توجه به اینکه، مکمل چندگانه رژیم غذائیشامل تمام ویتامین ها و اجزاء ضروری چرخه یک کربنی است، بنابراین بهبود پارامترهای اسپرم می تواند از طریق کاهش استرس اکسیداتیو رخ دهد.

زمینه و هدف: مردان نابارور دارای سطوح بالاتری از گونه های فعال اکسیژن(ROS) نسبت به مردان بارور هستند. سطح بالایROS در اسپرم می تواند باعث اختلال در عملکرد اسپرم، آسیب DNA اسپرم و کاهش توان تولید مثلی در مردان شود. در این مطالعه اثران-استیل سیستئین(NAC) برمیزان کیفیت اسپرم، سلامت کروماتین، سطح استرس اکسیداتیو(ROS)و هم چنین ارتباط بین پارامترهای اسپرم در افرادآستنوتراتوزو اسپرمی بررسی شده است. روش کار: این مطالعه در مرکز درمان ناباروری جهاد دانشگاهی قم، انجام شد. بیماران، شامل 50 مرد نابارور مبتلا به آستنوتراتوزوسپرمی بودند که به مدت 3 ماه به صورت خوراکی(600 میلی گرم در روز)ان-استیل سیستئین دریافت کردند. پس از درمان پارامترهای اسپرم براساس سازمان بهداشت جهانی 2010، سلامت کروماتین به روش TUNL و کرومایسینA3 و میزان استرس اکسیداتیو با رنگ آمیزیH2DCFDA در اسپرم با وضعیت پیش درمان مقایسه شدند. یافته ها: بعد از درمانبا ان-استیل سیستئین، پارامتر های اسپرمی یافت(05/0>P). میزان قطعه قطعه شدن DNA و کمبود پروتامین در مقایسه با قبل از درمان، کاهش داشته است(05/0>P). سطح استرس اکسیداتیوبه طور معنا داری نسبت به قبل از درمان کاهش یافت. ارتباط معنی داری بین سطحROS، تحرک و مورفولوژی غیر طبیعی در اسپرم ها مشاهده شد(05/0>P). نتیجه گیری: تجویز ان – استیل سیستئین می تواند پارامترهای اسپرم و وضعیت اکسید کننده / آنتی اکسیدانی را در مردان نابارور بهبود بخشد.

هدف: طراحی و اجرای یک مطاله ای برای مقایسه پارامترهای اسپرمی در دو جمعیت بارور و نابارور و به دنبال آن تعیین مقادیر حداقل پارامترهای اسپرمی برای باروری به صورت منطقه ای در اصفهان.مواد و روشها: تعداد 200 نمونه اسپرمی افراد مراجعه کننده به مرکز باروری و ناباروری اصفهان، به عنوان نمونه های نابارور ارزیابی شدند. تعداد 234 نمونه اسپرمی افرادی که در زمان نمونه گیری همسرانشان باردار بودند، به عنوان نمونه های بارور ارزیابی قرار شدند (تابستان 83 الی تابستان 84). حجم نمونه، تراکم اسپرمی، درصد اسپرهای متحرک، درصد تحرک a، درصد اسپرم با مورفولوژی طبیعی، تعداد کل اسپرم، تعداد اسپرم متحرک، تعداد اسپرم با مرفولوژی طبیعی و تعداد اسپرم متحرک با شکل طبیعی در کلیه نمونه ها تعیین شد. سپس اطلاعات حاصل توسط نرم افزار SPSS آنالیز شد. میانگین، میانه، دامنه تغییرات، صدک 5 و 10 در هر یک از پارامترهای اصلی و ترکیبی در دو جمعیت بارور و نابارور محاسبه شد و نیز مقادیر سطح زیر منحنی ROC و مقادیر آستانه ضروری برای باروری، در کل 434 نمونه اسپرمی، در هر یک از پارامترهای اصلی و ترکیبی تعیین شد.یافته ها: نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که تنها در مورد میانگین پارامتر حجم نمونه، در بین دو جمعیت بارور و نابارور اختلاف معنی داری مشاهده نمی شود (p=0.142) و این پارامتر نیز ارزش تشخیصی، به عنوان معیار تشخیص پتانسیل باروری افراد نیست. و این در حالی است که مورفولوژی طبیعی اسپرم (AUC=0.790) و درصد تحرک سریع و خطی اسپرم در نمونه ها (AUC=0.733) از حساسیت و اختصاصی بودن بالایی برای پیش بینی پتانسیل باروری افراد برخوردار هستند.نتیجه گیری: مقایسه نتایج این مطالعه و مطالعات بین المللی مشابه، بیانگر ضرورت اجرای این گونه مطالعات به صورت منطقه ای و دوره ای است. چرا که اختلافات جغرافیایی و ژنتیکی می توانند از عوامل تفاوت در مقادیر پارامترهای اسپرمی باشند که این امر در شناسایی افراد نابارور و انتخاب روش درمانی مناسب نقش مهم و اساسی را ایفا می نماید.

هدف: ارزیابی اثرات واریکو سلکتومی بر باروری از طریق بررسی پارامترهای اسپرمی و وضعیت کروماتین اسپرم به مدت دو سال مواد و روش ها: علاوه بر آنالیز پارامترهای اسپرمی، کمبود پروتامین، حضور هیستون اضافی، پایداری کروماتین و توانایی اسپرم برای غیر متراکم شدن به ترتیب با روش رنگ آمیزی کرومومایسین A3، آنیلبن بلو، روش SDS و SDS+EDTA و در 35 بیمار به مدت دو سال بررسی شد. یافته ها: نتایج این مطالعه با استفاده از آزمون Student-t-test نشان داد که از میان پارامترهای اسپرمی تنها حرکت اسپرم و از بین تست های مذکور کمبود پروتامین و حضور هیستون اضافی در ساختار کروماتین اسپرم بهبود قابل توجهی پس از عمل داشته است .(P<0.05) میزان حاملگی افزایشی در این مطالعه 7/25درصد بود. نتایج به دست آمده از بیمارانی که همسرانشان بارور شده اند در مقایسه با کسانی که پس از انجام واریکوسلکتومی همسرانشان بارور نگردیده اند، نشان می دهد بیمارانی از واریکوسلکتومی نتیجه می گیرند که کمبود پروتامین اسپرم و حضور هیستون اضافی در ساختمان کروماتین 3 ماه پس از عمل کاهش یافته باشد .(P<0.05) نتیجه گیری: نتایج این مطالعه به بیمارانی که تحت عمل واریکوسلکتومی قرار می گیرند توصیه می نماید در صورتی که کمبود پروتامین و یا حضور هیستون اضافی 3 ماه پس از عمل بهبود نیابد از روشهای نوین نازایی مانند IVF و ICSI استفاده نمایند.

هدف: هدف از این پژوهش، پارامترهای اسپرمی (غلظت، تحرک و مورفولوژی) و وضعیت سلامت DNA اسپرم را در مردان ناباروری که در معرض مواجهات شغلی مختلف می باشند، است.مواد و روش ها: 152 مردی که برای اهداف تشخیصی به مرکز باروری و ناباروری مراجعه کرده بودند،( بهار 1393 تا پاییز 1395) وارد این مطالعه شدند. با همه شرکت کنندگان مصاحبه شد و نمونه مایع منی آن ها برای بررسی پارامترهای اسپرمی و سلامت کروماتین اسپرم به ترتیب بر اساس پروتکل سازمان بهداشت جهانی و روش TUNEL جمع آوری شد.نتایج: نتایج نشان می دهند که در مردانی که در معرض مواد شیمیایی، نشستن طولانی مدت و با فعالیت فیزیولوژیکی بالا می باشند، درصد تحرک اسپرم کمتر و درصد آسیب DNA اسپرم بیشتر از معیارهای ارائه شده در مقالات قبلی می باشد. به علاوه، در مردان با آسیب DNA بیشتر از 10 درصد، کاهش معنی داری در پارامترهای اسپرمی مشاهده شد.نتیجه گیری: مواجهات شغلی دارای اثرات منفی بر روی کیفیت پارامترهای اسپرمی و سلامت کروماتین اسپرم می باشد، اما مطالعات بیشتری برای اثبات این نتایج لازم است.

تقریبا 15 درصد از زوجین نابارور هستند که ناباروری با فاکتور مردانه، در نیمی از زوجین نابارور گزارش شده است. عوامل متعددی از جمله سن و فصل بر کیفیت پارامترهای اسپرمی موثر است؛ که در موقعیت های جغرافیایی متفاوت می تواند نتایج متفاوتی داشته باشد. لذا در این مطالعه، تاثیر این دو فاکتور بر روی پارامترهای اسپرمی در افراد نابارور مورد بررسی قرار گرفته است. 659 نمونه مایع منی از افراد نابارور مراجعه کننده به مرکز باروری و ناباروری اصفهان، جمع آوری گردید. ارزیابی مایع منی شامل حجم، غلظت، تحرک و مورفولوژی بر اساس معیارهای 2010 سازمان بهداشت جهانی انجام شد. آنالیز آماری به وسیله نرم افزار 23SPSS انجام شد و 05/0values < p-از لحاظ آماری، معنی دار در نظر گرفته شد. کیفیت پارامترهای اسپرمی به خصوص تعداد و تحرک اسپرم، تحت تاثیر تغییرات سن و فصل باشند. در این مطالعه، ارتباط معنی دار معکوسی بین سن مردان با تعداد و تحرک اسپرم مشاهده شد (05/0p˂ ). با افزایش سن، میانگین تعداد و تحرک اسپرم در افراد نابارور کاهش می یابد و کاهش این دو پارامتر بیشتر در نیمه ی اول سال دارای نوسانات بارزی نسبت به نیمه ی دوم سال است. این در حالی است که متغییرهای سن و فصل بر روی مورفولوژی اسپرم تاثیری ندارد.

متابولیتهای اکسیژن، ROS، به عنوان اصلی ترین عامل ایجاد عقیمی در اسپرمها مورد توجه قرار گرفته است. در پژوهش حاضر، اثرات غلظت های متفاوت از اسکوربات یا ویتامین C (2000 -300 میکرومولار)، بر ساختار غشاء، واکنش آکروزومی، و درصد سلولهای اسپرم زنده گاو هولشتاین در محیطهای حاوی یونهای آهن دو ظرفیتی، به عنوان محرک پراکسیداسیون چربیها (LPO) بررسی گردید. LPO به عنوان یکی از نتایج هجوم ROS به غشاهای زیستی مطرح بوده که ضمن آسیب رسانی به استحکام غشا، موجب غیر فعال شدن بسیاری از آنزیمهای غشایی موثر در تحرک و فعالیت اسپرم ها نیز می شود. نتایج این پژوهش نشان داد، اسکوربات در غلظتهای کمتر از 1000 میکرومولار سبب محافظت از سلولها در مقابل آسیبهای ناشی از رادیکالهای آزاد محیط می شود که نتیجه آن بهبود وضعیت استحکامی غشاء، افزایش واکنشهای آکروزومی، و نیز بالا رفتن درصد اسپرمهای زنده در محیط است. همچنین اضافه سازی این محدوده غلظت اسکوربات باعث کاهش معنی دار میزان MDA (به عنوان یکی از محصولات نهایی روند LPO) محیط می گردد. از سوی دیگر، اسکوربات در محدوده غلظتی1000 میکرومولار و بیشتر از آن نه تنها نقش حفاظتی و آنتی اکسیدانی نداشته بلکه ضمن ایجاد کمپلکس بایونهای آهن، به عنوان یک پرواکسیدان عمل نموده و موجب بروز آسیبهای فراوان در ساختار غشا (با افزایش میزان MDA محیط)، و کاهش درصد واکنشهای اکروزومی و اسپرمهای زنده می شود. بطور کلی چون اسکوربات درغلظتهای مختلف اثرات متفاوتی دارد محققین با عنایت به این رویکرد منفی اسکوربات، می بایست در زمینه هایی نظیر لقاح آزمایشگاهی، کشت سلولی و نگهداری و ذخیره سازی سلولهای جنسی، بطور جدی این مساله را مد نظر قرار داده تا اثرات مخرب آنرا در سیستمهای زیستی به حداقل رسانند.

اخیرا استفاده از داروهایی که به دلایلی غیر از ناباروری مردان تجویز می­, شود ممکن است تأثیر بالایی بر پتانسیل باروری داشته باشد. ایبوپروفن، به عنوان یکی از داروهای ضد التهابی غیر­, استروئیدی، احتمالاً می­, تواند تأثیر منفی بر روند اسپرماتوژنز داشته باشد که می­, تواند وابسته به دوز باشد. این عارضه جانبی احتمالاً از طریق استرس اکسیداتیو ایجاد می­, شود. بنابراین، در این مطالعه، ما اثر دوزهای مختلف ایبوپروفن بر اسپرماتوژنز، پارامترهای اسپرم و استرس اکسیداتیو را ارزیابی کردیم. در این مطالعه، 15 موش نر NMRI، روزانه با دوزهای مختلف ایبوپروفن (5، 25، 50 و 100 میلی­, گرم/کیلوگرم) به مدت یک ماه گاواژ شدند. موش­, ها روزانه گاواژ شده و پس از 35 روز آسان کشی شدند. سپس پارامترهای مورفومتریک بیضه، غلظت، تحرک و استرس اکسیداتیو اسپرم ارزیابی شد. در نهایت داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون ANOVA تحلیل گردید. دوزهای مختلف ایبوپروفن در مقایسه با گروه کنترل بر امتیاز جانسون و غلظت اسپرم تأثیری نداشت. اما تحرک اسپرم تنها در دوز 100 میلی­, گرم/کیلوگرم به طور ناچیزی کاهش یافت. بعلاوه سطح استرس اکسیداتیو در تمام دوزهای ایبوپروفن در مقایسه با گروه کنترل افزایش یافت و این افزایش تنها در دوز 100 میلی­, گرم/کیلوگرم معنادار بود (03/ 0p =). بر اساس نتایج این مطالعه، تجویز مداوم ایبوپروفن به مدت یک ماه هیچ تأثیر قابل توجهی بر اسپرماتوژنز و پارامترهای اسپرم ندارد، اما به طور قابل توجهی تولید ROS را افزایش می­, دهد که تأثیر آن بر یکپارچگی کروماتین اسپرم، برای مدت طولانی نگران­, کننده است، که در آینده نیاز به مطالعات بیشتری دارد.